Στη πραγματικότητα η φωτογραφία αποτελεί τέχνη η οποία μπορεί να αναδειχτεί μόνο με ένα πιο ποιοτικό «μηχανάκι» όπως μία DSLR. Η κατηγορία αυτή αποτελείται από τις ημι-επαγγελματικές και επαγγελματικές μηχανές οι οποίες προσφέρουν σαφώς πολύ ανώτερη ποιότητα και περισσότερες επιλογές για την φωτογράφηση ενός θέματος.

Μία αρκετά οικονομική προσφορά μου έδωσε την ευκαιρία να μπω κι εγώ στο μαγικό αυτό χώρο και να εξερευνήσω τις δημιουργικές δυνατότητες που μου προσφέρονται και όντας κάτοχος μιας DSLR για μόλις 4 ημέρες μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα ότι η αγορά μου αυτή έπιασε τόπο. Η πρώτη επαφή με μία τέτοια μηχανή μπορεί να σου προκαλέσει άγχος με τις πολυάριθμες ρυθμίσεις και επιλογές αλλά το μόνο που χρειάζεται κάποιος είναι μεράκι και θέληση για να πάει ένα βήμα παραπέρα. Χρειάζεται να «παίξεις» και να πειραματιστείς με τις διάφορες επιλογές έκθεσης της φωτογραφίας όπως το άνοιγμα του διαφράγματος, την ταχύτητα του κλείστρου, την εστίαση, την ισορροπία του λευκού, την φωτεινότητα, την αντίθεση, την διαύγεια και πολλές άλλες ρυθμίσεις. Ξέρω ότι ακούγεται τρομακτικά περίπλοκο όμως η ενασχόληση με αυτές τις παραμέτρους, εκτός ότι μπορεί να σου δώσει καλύτερα αποτελέσματα σε σχέση με μία compact μηχανή σε μόλις 3-4 μέρες «πειραματισμών», θα σου εξάψει σίγουρα το ενδιαφέρον για να μπεις σε ακόμα «πιο βαθιά νερά».

Θα προσπαθήσω να κάνω έναν παραλληλισμό του φακού μίας DSLR με τον «ανθρώπινο φακό» δηλαδή το μάτι για να σας δώσω την βασική εικόνα λειτουργίας μια τέτοιας μηχανής και γιατί όχι, να σας μυήσω στη τέχνη της φωτογραφίας.

Φανταστείτε τον φακό μίας DSLR ως το ανθρώπινο μάτι. Όσο περισσότερο φως μπαίνει στο μάτι μας και στο φακό τόσο αυξάνεται η έκθεση του θέματος που βλέπουμε / φωτογραφίζουμε. Το διάφραγμα στους φακούς είναι η αντίστοιχη κόρη του ματιού μας. Σε σκοτεινές συνθήκες η κόρη μας διαστέλλεται (δηλαδή μεγαλώνει) για αν αφήσει περισσότερο φως να μπει στο μάτι μας και να αντιληφθούμε το περιβάλλον μας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον φακό μίας DSLR: σε σκοτεινές συνθήκες θα πρέπει να ανοίξουμε περισσότερο το διάφραγμα του φακού για να αφήσουμε περισσότερο φως να μπει μέσα στη μηχανή μας (και να καταγραφεί από τον αισθητήρα, την εξέλιξη του κλασσικού φιλμ που χρησιμοποιούσαν μέχρι πρόσφατα οι τυπικές αναλογικές μηχανές). Σε αντίθετη περίπτωση, δηλαδή έντονο φως θα πρέπει να έχουμε το διάγραγμα περισσότερο κλειστό όπως ακριβώς γίνεται και μη τη κόρη του ματιού μας η οποία συστέλλεται (μικραίνει). Άλλωστε όλοι μας στον δυνατό ήλιο κλείνουμε τα μάτια μας περισσότερο. Μία άλλη βασική ρύθμιση στις DSLR είναι η ταχύτητα του κλείστρου (δηλαδή η ταχύτητα με την οποία ανοιγοκλείνει ο φακός για να μπει το φως μέσα στη μηχανή). Η αντιστοιχία εδώ με το ανθρώπινο μάτι είναι το βλεφάρισμα που κάνουμε. Όταν το φως είναι δυνατό βλεφαρίζουμε πιο έντονα για να περιορίσουμε το φως που περνάει μέσα από το μάτι μας. Αντίστοιχα σε έντονες φωτιστικές συνθήκες τραβάμε φωτογραφία με μεγαλύτερη ταχύτητα κλείστρου ώστε να ανοιγοκλείσει το κλείστρο πιο γρήγορα. Η ανάγκη για βλεφάρισμα μειώνεται όταν είμαστε σε ένα σκοτεινό περιβάλλον, αντίστοιχα όταν τραβάμε φωτογραφία σε σκοτεινά πλάνα μπορούμε να αφήσουμε το κλείστρο μας για περισσότερη ώρα ανοιχτό ώστε να περάσει περισσότερο φως και να «ανοίξει» η φωτογραφία μας περισσότερο δηλαδή να γίνει πιο φωτεινή. Η ταχύτητα του κλείστρου με τον άνοιγμα του διαφράγματος είναι τα αντίθετα βάρη σε μία ζυγαριά. Όσο μεγαλύτερη ταχύτητα κλείστρου βάλουμε, τόσο περισσότερο θα πρέπει να ανοίξουμε το διάφραγμα μας και αντίστροφα. Για να γίνει πιο εύκολα αυτό αντιληπτό σκεφτείτε το εξής: Εάν μεγαλώσουμε την ταχύτητα του κλείστρου θα βγάλουμε πιο σκοτεινή φωτογραφία (όπως είπαμε παραπάνω). Για να μη βγει εντελώς σκοτεινή η φωτογραφία μας θα πρέπει να «αποζημιώσουμε» την έκθεση μεγαλώνοντας το διάφραγμα. Αντίστροφα, εάν μικρύνουμε πολύ την ταχύτητα του κλείστρου θα περάσει πολύ φως μέσα στον αισθητήρα της φωτογραφικής. Για να μην «κάψουμε» την φωτογραφιά (δηλαδή την βγάλουμε κάτασπρη) θα πρέπει να μικρύνουμε το διάφραγμα.

Οι τυπικές compact μηχανές ρυθμίζουν όλες αυτές τις παραμέτρους αυτόματα αφήνοντας τον χρήστη να αποφασίσει μόνο πότε θα πατήσει το κλασικό κουμπί για τη λήψη της φωτογραφίας. Και οι DSLR όμως έχουν τη δυνατότητα να ρυθμίσουν αυτόματα  την έκθεση της φωτογραφίας μας λειτουργώντας ως μία αντίστοιχη compact με μόνη διαφορά ίσως την περισσότερο ποιοτική φωτογραφία. Όπως όμως συμβαίνει με όλες τις αυτοματοποιημένες συσκευές (από τα ηλεκτρικά στο σπίτι μας μέχρι και το αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων σε ένα αμάξι), ο υπολογιστής δε μπορεί να επιτύχει τη μεγαλύτερη απόδοση και ο ανθρώπινος παράγοντας πάντοτε υπερτερεί, το ίδιο ισχύει και στις φωτογραφικές μηχανές. Οι χειροκίνητες ρυθμίσεις μπορούν να επιτύχουν σαφώς πολύ καλύτερα αποτελέσματα απ’ ότι οι αυτόματες. Αρκεί να σκεφτείτε ότι ο υπολογιστής δε μπορεί να ξέρει που ακριβώς εσείς θέλετε να δώσετε έμφαση σε μία φωτογραφία. Εννοείται βέβαια ότι σε περίπτωση που θέλετε να τραβήξετε μία πιο «καλλιτεχνική» φωτογραφία δίνοντας ίσως μια πιο δραματική διάσταση στο θέμα σας οι χειροκίνητες ρυθμίσεις είναι απολύτως αναγκαίες.

Ελπίζω να μην σας κούρασα με τεχνικές λεπτομέρειες και σύνθετους όρους καθώς το άρθρο αυτό είχε σκοπό να σας δώσει μόνο μία πολύ γενική εικόνα για τον σύνθετο αλλά συναρπαστικό κόσμο της φωτογραφίας.
 

Σχόλια (0)

RSS feed Comments

Όνομα

e-mail

Ιστοσελίδα

Τίτλος

Σχόλιο

smaller | bigger

Subscribe via email (Registered users only)

Διάβασα και συμφωνώ με τους Όρους Χρήσης.

Προσθέστε σχόλιο